قیـافـه جهـنمیـان

" قیـافـه جهـنمیـان " " قیـافـه جهـنمیـان "

« وَ مَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْری فَـإنَّ لَهُ مَعیشَة‌ً ضَنـْـكَـاً وَنَحْشُرُهُ یوْمَ الْـقیامَةِ اَعْمی قالَ رَبِّ لِمَ حَشْرَتـَـنی

اَعْمی وَ قَدْ كُنـْـتُ بَصیراً »⁽¹⁾

هركس از یاد من روی گردان شود، زندگی سخت و تنگی خواهد داشت و روز قیامت، او را

كور و نابینا محشـور می‌كنیم. می‌گوید: « پـروردگـارا! چرا مرا نابینا محشور كـردی مـن كه

بینا بودم ؟! » و در جای دیگری می‌فرماید:

« وَ مَنْ یضْـلِلْ فَلَن تَجـِدَ لَهُـمْ اَوْلیـاءَ مَنْ دونِه وَ نَحْشُـرُهُمْ یـَوْمَ الْقیامَةِ عَلی وُجوهِهـِـم عُـمْـیاً وَ بُكْماً

وَ صُمـّـاً مَـأواهُمْ جَهَـنّـمَ كُلَّـما خَبَتْ زِدْناهُـمْ سَعـیــراً »⁽²⁾

« هـركس را كه خداوند گمراه كند، هدایتگری غیر از خدا برای ایشان نخواهی یافت؛ و روز

قیـامت آن‌ها را بر صـورت‌هـایشان محشـور مـی‌كنیـم، در حـالی كه نابینـا و كـور و كـرند و

جایگاهشان جهنـم است؛ هرزمان آتش آن فـرو نشیند، شعلـه‌ای تازه بر آن می‌افـزاییم. »

« یَـوْمَ تَبْـتـَـضُ وُجـوهُ وَ تَسْــوَدُّ وُجــوهُ فَـاَمّـاالَّـــذ‌یــنَ اسْـــوَدَّتْ وُجـوهُـهُــمْ اَكَـفَـرْ‌تـُُمْ بعْـــدَایمـانِـكـُـمْ

فــَ‌ذوقـوا الْعَـــذابَ بِمـا كُنْـتُــمْ تَـكفـــُرونَ »⁽³⁾

« روزی كه بعضی از چهـره‌ها سفیـد و بعضی از چهـره‌ها تاریك و سیاه می‌گـردد؛ اما به

كسانی كه صورتشان سیاه و تاریك و ظلمانی شده گفته می‌شود: آیا بعد از ایمـان، كافر

شدید؟! پس بچشید عذاب را به سبب آن‌چه كفر می‌ورزیـدید. »

« تَـرَی الَّــذینَ كَــذ‌‌َبوا عَــلَی اللهِ وُجـوهُهُــمْ مُسْـــوَدَّةٌ » ⁽⁴⁾

« كسـانی را كه به خداوند دورغ می‌ بستند می‌ بینی كه صـورت هـایشان سیاه است.»

قیـافه اهـل جهنـم به قـدری سیاه می شود كه مثل تكـه‌ای از شب ظلمـانی می‌‌گـردند.

و در آیه دیگر می فرماید: « تَلْــفَـحُ وُجــوهُهُــم النّــارَ وَهُــمْ فیهــا كالِحــونَ » ⁽⁵⁾

« شعله‌های سوزان آتش همچون شمشیر به صورت هایشان نواخته می شود و در دوزخ

چهـره‌ای عبـوس دارند.»

بعضـی از مفسـرین می‌گویند وقتـی چنـدین عـذاب به اهل آتش رسیـد لبهـایشان جمـع

می شود و دندان هایشان دیده می شود، شبیه میمون و بوزینه. »

امام باقر(ع) می‌فرماید:« در صورت اهل جهنم شبیه میمون مو می روید. »⁽⁶⁾

و در روایت است كه:« اینان كور و كر و لال وارد جهنم می شوند. » و در روایت دیگری آمده

كه: « اهل جهنم به صورت حیوان وارد جهنم می‌شوند؛ بعضی به صورت میمون، بعضی به

صورت خوك، بعضی به صورت سگ و بعضی به صورت حیوانات درنده و خزنده و گزنده و...»

امام باقر(ع) می فـرماید: « بدن اهل جهنـم بسیـار بزرگ و عظیـم می شـود به طـوری كـه

ران‌هایشان به اندازه كوه می شود (تا عذاب را بیشتر و بهتر بچشند.)» ⁽⁷⁾

از پیامبر (ص) روایت شده كه فرموده‌اند: « اهل عذاب ده صنف و شكل محشور می‌شوند:

صنفی به صورت میمون و بوزینگان. صنفی به صورت خوك. صنفی به صورت معكوس، یعنی

سرشان روی زمین‌و پاهایشان به طـرف بالا كه بدین صــورت روی آتش كشیده می‌شـوند.

صنفی كـور. گروهی كـر و لال. گروهی در حال جویدن زبانشان كه چـرك و خون از آن جـاری

است. برخـی با دستان و پاهای بریده، و گروهی بسته بر نخـل هـایی از آتش. و برخی در

حالی كه جبه ها و لباس هایی از قطران و آتش پوشیده اند. » ⁽⁸⁾

جهنم و جهنمیان

لباس اهــل جهنـــم

« فـَاَلـَّـذینَ كـَفـَروا قـُطِّـعَتْ لـَهُمْ ثیابٌ مِنْ نار‌ٍ »⁽¹⁾

« وَترَی المُجْرِمینَ یوْمَئِذٍ مُقَرَّنینَ فـِی الاْصفادِ سَرابیلـُهُـمْ مِنْ قَطَرانٍ وَ تَغْشی وُجوهُهُمُ النـّـارُ »⁽²⁾

« كسانی كه كافر شدند لباس‌هایی از آتش برای آنها بریده می شود و در روز قیامت مجرمان را با هم در غل و زنجیر می بینی كه لباس‌هایشان را آتش می پوشاند »

«قطران» نوعی ماده سیاه رنگ قابل اشتعال است، چیزی شبیه قیر و بنزین كه خیلی هم بد بو و بد منظر است و در آتش دوزخ سریعا آتش می گیرد و شعله ور می شود.

لباس اهل جهنم یا قطعه هایی از مس و آهن گداخته و سرخ شده است و یا قطران است.

امام باقر(ع) می فرماید:« به اهل جهنم هفتاد جامه از آتش می پوشانند و كلاهی از آتش بر سرشان می گذارند.»

جبرئیل هم به پیامبر عرض كرد كه :« اگریكی از پیراهن و سرابیل اهل جهنم بین زمین و آسمان آویزان شود تمام اهل زمین از بوی بد و حرارت آن می میرند.»

پیامبر با شنیدن این حرف گــریه كردند.

رهبر شهید آیت الله شهید عبدالعلی مزاری رهبر شیعیان افغانستان که به دست متجاوزانی به نام طالبان به صورت وحشتناکی به مقام رفیع شهادت رسیدند یادشان پایدار و روحشان شاد

توبه افضل تر از حد

در کتاب فروع کافی جلد 7 دارد :

در کوفه مردی خدمت آقا امیر المومنین علی (علیه السلام ) رسید  . عرض کرد یا علی من زنا کردم پاکم کن .

حضرت فرمود : از کدام قبیله هستی ؟ گفت : از قبیله مزینه هستم . حضرت فرمود: از قرآن می توانی چیزی قرائت کنی ؟ گفت : بله و چند آیه نیکو قرائت کرد . حضرت فرمود : آیا جنون عارضت شده ؟

گفت : نه .

حضرت فرمود : فعلا برو تا از وضعت جویا شوم و تحقیق کنم.

فردا برای بار دوم بازگشت و گفتار روز پیش را تکرار کرد. این بار آقا علی (علیه السلام ) فرمود : آیا زن داری ؟ گفت : آری . حضرت فرمود: آیا زنت حضور دارد (یعنی زنت مسافرت نرفته ) گفت : آری .

آنگاه حضرت وضع او را جویا شد ، گفتند : مردی عاقل و فهمیده است .

روز سوم آمد و مانند دو روز قبل تقاضای پاک شدن نمود باز حضرت فرمود : برو تا درباره تو سوالاتی نمایم .

در روز چهارم باز خدمت آقا علی (علیه السلام ) رسید و اقرار کرد ، حضرت به قنبر دستور داد تا او را نگهدارد ، در این هنگام حالت خشم بر آقا علی (علیه السلام ) روی داد ، سپس فرمود : چقدر زشت است که مردی کار ناشایستی از این قبیل انجام دهـد و خـود را در میان مردم رســوا نماید . چـرا توبه نمی کنید به خدا قسم اگر کسی بین خود و خدا توبه کند برایش بهتر است از اینکه من حد را بر او جاری نمایم . آنگاه او را بسوی بیابان برده و در میان مردم فریاد زدند :

ای مردم ! خارج شوید تا بر این مرد حد جاری شود و با وضعی بیائید تا یکدیگر را نشناسید  قبل از اینکه حد بر این مرد جاری شود .

محکوم تقاضا کرد اجازه دهند دو رکعت نماز بخواند پس از نماز او را وارد گودالی که حفر شده بود نمودند ، بطوریکه صورتش به طرف مردم بود .

حضرت علی (علیه السلام ) رو به جمعیت کرد و فرمود : ای مسلمانان این عمل یکی از حقوق خدا است . هر کس بر گردن او حقی است برگردد زیرا کسیکه حدی بر او باشد نمی تواند حد جاری کند .

همه مردم برگشتند فقط آقا علی (علیه السلام ) و امام حسن و امام حسین (علیهما السلام ) باقی ماندند ، حضرت امیر المومنین (علیه السلام ) سنگی به دست گرفت و سه تکبیر فرمود و سه سنگ به ترتیب با هر یک سه تکبیر به آن مرد زد . امام حسن و امام حسین ( علیهما السلام )  نیز به ترتیب همان عمل را تکرار کردند . بر اثر همان ضربات مرد گنه کار از دنیا رفت .

آقا علی (علیه السلام ) او را بیرون آوردند ، دستور داد قبری برایش کندند بر او نماز خوانده و دفنش کردند . عرض کردند بدن این مرد را غسل نمی دهید ، حضرت فرمود : با چیزی غسل کرد که تا روز قیامت پاک و پاکیزه است همانا صبر بر کار دشواری نمود .

وصیّت های امام سجاد (ع)به امام باقر (ع)در جمع فرزندان

عثمان بن عثمان بن خالد از پدرش روایت می کند که چون حضرت علی بن الحُسَین (ع)

بیمار شد در آن بیماری،که بدرود زندگی گفت،فرزندان خویش محمد و حسن و عبدالله وعمر

و زید و حسین را دور خود جمع کرد و به فرزند خود محمد بن علی (ع)وصیّت کرد و به او

کنیه باقر داد و امور فرزندان خود را به او محول کرد و از جمله مواعظی که در وصیّت

خویش به امام باقر(ع)فرمود:این کلمات بود:

«یابُنَیَّ اِنَّ العَقلَرائِدُ الرُّحِ،وَالعِلمَ رائِدُ العَقلِ وَألعَقلَ تَرجُمانُ العِلمِ،وَأعلَم اَنَّ العِلمَ اَبقی

     وَاللِّسانَ اَکثَرُ هَذَراً وَأعلَم یا بُنَیَّ اَنَّ صَلاحَ الدُّنیا بِحَذافِیرِها فی کَلِمَتَینِ،اِصلاُ شَأنِ

المَعایِشِ مِلوُمِکیالٍ ثُلثاهُ فِطنَةُ و ثُلثُهُ تَغافُلُ لِاَنَّ الاّ عَن شَیءٍ قَد عَرَفَهُ فَفَطِنَ لَهُ».

ای فرزند من همانا عقل را هنما و پیشرو روح است وعلم و دانش راهنماو رائد عقل و عقل

ترجمان و مفسّر علم  است  وبدانکه علم پاینده و زبان به خطا و باطل لغزنده است و بدان ای

فرزندم که اصلاح امور دنیا به تمامی به دو کلمه است،زیرا که اصلاح امر زندگی مانند ظرفی است

لبریز و پر که دو سومش،زیرکی و فطانت و دریافت لطائف امور باشد و یک سومش تغافل

نخواهد کردـچون بر مکتوم و مجهول اطلاق تغافل نمی شود.

«وَأعلَم آنَّ السَّاعاتِ ...

بدان که ساعتها بر تو می گذرد و عمر تو را تباه می کند و تو نمی رسی به نعمتی را از دست

می دهی ،پس بپرهیز از آرزوهای دراز،چه بسیار آرزومندانی که به آرزوی خود نرسیدند و چه بسیار

  کسانی که مالی  را جمع کردند و آن را نخوردند و مردم را از چیزی منع کردند که زود آن را گذشتند

و رفتند و شاید آن مال را از راه باطل فراهم آورده و از حقش منع کرده، به حرام آن را دریافته

وارث گذاشته و زر و وبال آن را بر دوش خود برداشته،این است زیان روشن و خسران مبین.

همچون شمع می سوزم در انتظار تو        تا که آیی پا بذاری روی چشمانم

به خوبا سر می زنی مگه بدا دل ندارن     یه ســری به ما بزن یابن الحــسن

بــــــی تـــــــو دلـــم طاقـــــت نـــداره       بـــــــه انتـــظار عـــــادت نــــــداره

یــا ابـــاصـــــــالـــح الـــمهدی روُحــــی فــــــــداک